Geraakt door het Woord
Welkom op de blog van Sifra-boeken. Hier deel ik mijn gedachten en ervaringen over het geloof. en bijzondere ontmoetingen met mede-pelgrims. Ik hoop dat de woorden die ik schrijf, je raken en je dichter bij God brengen. Mijn doel is om door middel van deze blog Zijn liefde en Waarheid te verspreiden.
Geloof: Meer dan woorden
Op deze blog duiken we dieper in het geloof. Verwacht persoonlijke reflecties, inspirerende verhalen en bemoedigende inzichten. Mijn focus ligt op het delen van de relevantie van het geloof in ons dagelijks leven. Het is mijn wens dat je hier inspiratie vindt en je eigen geloof verder kunt ontwikkelen.
Waarom de Joden dansen met Gods Woord ...
5 oktober 2026
Tijdens Simchat Thora wordt in synagogen uitbundig feestgevierd rond de Thorarollen. Er wordt gezongen, gedanst en de Thora wordt met zichtbare vreugde opnieuw in ontvangst genomen. Dit jaar valt Simchat Thora samen met de jaarlijkse Israëlzondag in veel Nederlandse kerken.
Het artikel van Wim Grandia over Simchat Thora en de vreugde rond de Thorarollen zette mij aan het denken. Hoe komt het dat de Thora daar met zoveel vreugde wordt gevierd, terwijl wij de Bijbel soms maar moeilijk openen?
Het beeld van mensen die met de Thorarollen door de synagoge dansen, is misschien even wennen. In onze kerken zullen we dat niet snel zien gebeuren. Maar misschien is het ook helemaal niet de vraag of wij met onze Bijbel zouden moeten dansen. De vraag die veel dichter bij onszelf komt, is deze: hebben wij eigenlijk nog vreugde over het Woord van God?
We zeggen zonder moeite dat de Bijbel belangrijk is. Het is het Woord van God, de grond van ons geloof en het boek waarin God Zich aan ons bekendmaakt. Maar iets belangrijk vinden is nog niet hetzelfde als ernaar verlangen. Een Bijbel kan jarenlang op een nachtkastje liggen zonder dat hij werkelijk wordt opengeslagen. We kunnen geloven dat Gods Woord waardevol is en het toch steeds weer voor ons uitschuiven.
Juist daarin kan Simchat Thora ons iets leren. Het Hebreeuwse woord Thora betekent niet alleen wet, maar ook onderwijs of onderwijzing. Het gaat om Gods woorden waarmee Hij Zijn volk leert wie Hij is en hoe het met Hem mag leven. Tijdens Simchat Thora wordt niet alleen gevierd dat een jaar van Bijbellezen voorbij is. De lezing van Deuteronomium wordt afgesloten en vervolgens begint men direct weer bij Genesis. Gods Woord is nooit uitgelezen. Er is steeds opnieuw reden om te luisteren.
Psalm 119 spreekt daar op een bijzondere manier over. De dichter noemt Gods Woord een lamp voor zijn voet en een licht op zijn pad. Hij vergelijkt het zelfs met honing en zegt dat hij zich verheugt over Gods bepalingen zoals iemand zich verheugt wanneer hij een grote buit vindt. Dat zijn woorden die ons misschien ongemakkelijk maken. Want herkennen wij die vreugde?
Misschien heeft dat ook te maken met de vraag of wij Degene kennen die door de Bijbel tot ons spreekt. Er is een verhaal van een vrouw die ooit een boek begon te lezen, maar het na een paar bladzijden weglegde omdat het haar niet boeide. Later leerde zij de schrijver kennen en raakte zij van hem onder de indruk. Toen pakte zij hetzelfde boek opnieuw. De woorden waren niet veranderd, maar zij las ze nu met andere ogen, omdat zij de schrijver kende.
Daar zit misschien een belangrijke sleutel. Wie God steeds beter leert kennen, gaat Zijn Woord ook anders lezen. Dan zijn het niet langer alleen oude verhalen, voorschriften of woorden uit een ver verleden. Dan ontdek je dat God Zelf daarin tot je spreekt. Je leest over Zijn trouw, Zijn geduld, Zijn heiligheid en Zijn liefde. En wie de Bijbel leest vanuit het geloof in Jezus Christus, ontdekt bovendien steeds opnieuw hoe Gods hele Woord naar Hem wijst.
Dat betekent niet dat iedere Bijbellezing gemakkelijk of bijzonder moet zijn. Er zijn gedeelten die moeilijk zijn, woorden die vragen oproepen en momenten waarop je weinig voelt. Toch blijft de Bijbel de plaats waar God ons tegemoetkomt met Zijn Woord. Juist wanneer het leven donker wordt, kan dat Woord licht geven. Wanneer we niet weten welke weg we moeten gaan, kan het richting geven. En wanneer verdriet ons leven binnenkomt, kunnen woorden die we al tientallen keren gelezen hebben ineens een betekenis krijgen die we eerder niet zagen.
Misschien hoeven wij daarom niet te leren dansen met onze Bijbel. Misschien mogen we eerst opnieuw leren luisteren. Niet omdat het moet, niet omdat een christen nu eenmaal dagelijks een Bijbeltekst hoort te lezen, maar omdat God Zich door Zijn Woord aan ons wil bekendmaken.
Dan begrijpen we misschien iets van de vreugde die tijdens Simchat Thora zo zichtbaar wordt gevierd. Het gaat uiteindelijk niet om het dansen met een boek, maar om de vreugde dat God spreekt en Zich door Zijn Woord aan ons bekendmaakt. Wie de Schrijver steeds beter leert kennen, zal Zijn Woord steeds minder als een verplichting en steeds meer als een geschenk gaan ervaren.
Abortus is zorg. Maar voor wie?
4 oktober 2026
Abortus is zorg. Dat is de kern van het nieuwe wetsvoorstel om abortus uit het Wetboek van Strafrecht te halen. Wie abortus als medische zorg beschouwt, vindt het niet passend dat deze zorg tegelijkertijd onder het strafrecht valt. Een vrouw die ongewenst zwanger is, is immers geen misdadiger en een arts die haar behandelt, is geen crimineel.
Op het eerste gezicht klinkt dat begrijpelijk. Toch blijft er bij mij een vraag hangen: voor wie is die zorg eigenlijk bedoeld?
Want wanneer we over abortus spreken, gaat het bijna vanzelfsprekend over de vrouw. Over haar keuze, haar vrijheid, haar omstandigheden en haar recht op zorg. En natuurlijk mogen we daar niet licht over spreken. Achter een ongewenste zwangerschap kan een wereld van angst, verdriet en onzekerheid schuilgaan. Een christen mag daar nooit achteloos aan voorbijgaan. Jezus Christus leert ons immers juist om bewogen te zijn met mensen die in nood verkeren.
Maar er is nog iemand bij betrokken.
Het kind in de moederschoot kan niet meepraten. Het kan zijn belangen niet verdedigen en niemand vertellen dat het er is. Het is volledig afhankelijk van anderen.
En juist daar ligt voor mij de kern van de christelijke bezinning op abortus. Want als wij geloven dat God de Schepper van het leven is, dan kunnen wij menselijk leven niet uitsluitend beoordelen vanuit de vraag of het gewenst is, zelfstandig kan leven of door iemand kan worden beschermd.
Het leven behoort aan God toe.
David schrijft in Psalm 139: “Want U hebt mijn nieren geschapen, mij geweven in de schoot van mijn moeder.” Dat is een wonderlijke gedachte. David spreekt niet over een anonieme zwangerschap waar God pas later bij betrokken raakt. Hij ziet zichzelf daar, in de moederschoot, als iemand die door God wordt gevormd.
Ook Jeremia hoort God zeggen: “Voordat Ik u in de moederschoot vormde, heb Ik u gekend.”
Dat betekent niet dat iedere vraag rondom abortus met één Bijbelvers is opgelost. De Bijbel kent onze moderne medische mogelijkheden en wetgeving niet. Maar de Bijbel laat wel zien dat God het leven in de moederschoot kent en dat Hij het leven ziet als iets wat aan Hem verbonden is.
Daarom kan een christen moeilijk meegaan in een benadering waarin abortus uitsluitend wordt gezien als een zaak van de keuze van de vrouw. Er is meer aan de hand. Er is een leven dat God kent en dat zichzelf niet kan verdedigen.
Maar juist daarom mogen christenen ook niet blijven steken in het uitspreken van hun afwijzing van abortus. Wie zegt dat het ongeboren kind beschermd moet worden, moet bereid zijn om ook de vrouw die in nood verkeert daadwerkelijk te helpen.
Want misschien zegt een vrouw die over abortus nadenkt helemaal niet: “Ik wil van mijn kind af.” Misschien zegt ze eigenlijk: “Ik zie geen enkele mogelijkheid om dit kind geboren te laten worden en mijn leven tegelijkertijd overeind te houden.”
Dan zou de kerk niet alleen moeten vertellen wat niet mag, maar ook moeten laten zien wat wél mogelijk is.
Een veilige plek. Een luisterend oor. Praktische hulp. Financiële ondersteuning. Een gezin dat bereid is mee te dragen. Mensen die niet verdwijnen wanneer het moeilijk wordt.
Dat is voor mij de consequentie van het christelijk geloof. Wij geloven niet alleen dat het leven in de moederschoot waardevol is. Wij geloven ook dat God Zich ontfermt over mensen die het zelf niet meer weten.
Daarom gaat de discussie over abortus uiteindelijk over meer dan een wetsartikel. Ze gaat over de vraag hoe wij naar het leven kijken.
Is een mensenleven waardevol omdat het gewenst is, zelfstandig kan bestaan en een stem heeft?
Of is het waardevol omdat God het heeft gewild en geschapen?
Als wij werkelijk geloven dat ieder mensenleven uit Gods hand komt, dan mogen wij het ongeboren kind niet vergeten.
Maar evenmin mogen we de vrouw vergeten die bang is, die geen uitweg ziet en die misschien juist iemand nodig heeft die haar zegt: je hoeft dit niet alleen te dragen.
Abortus wordt zorg genoemd.
Laat dat woord ons dan ook werkelijk uitdagen.
Zorg voor de vrouw. Zorg voor het kind. En boven alles: eerbied voor het leven dat God geeft.